Hoppipolla

ég er kominn aftur
inn í þig
það er svo gott að vera hér
en stoppa stutt við
ég flýt um í neðarsjávar hýði
á hóteli
beintengdur við rafmagnstöfluna
og nærist
tjú tjú
en biðin gerir mig leiðan
brot hættan sparka frá mér
og kall á – verð að fara – hjálp
ég spring út og friðurinn í loft upp
baðaður nýju ljósi
ég græt og ég græt – aftengdur
ónýttur heili settur á brjóst
og mataður af svefn-g-englum

Blá Nótt Yfir Himininn
Blá Nótt Yfir Mér
Horf-Inn Út Um Gluggann
Minn Með Hendur
Faldar Undir Kinn
Hugsum Daginn Minn
Í Dag Og Í Gær
Blá Náttfötin Klæða Mig Í
Beint Upp Í Rúm
Breiði Mjúku Sængina
Loka Augunum
Ég Fel Hausinn Minn Undir Sæng
Starir Á Mig Lítill Álfur
Hleypur Að Mér En Hreyfist Ekki
Úr Stað – Sjálfur
Starálfur
Opna Augun
Stírurnar Úr
Teygi Mig Og Tel (Hvort Ég Sé Ekki)
Kominn Aftur Og Alltalltílæ
Samt Vantar Eitthvað
Eins Og Alla Vegginna

La notte blu ricopre il cielo
la notte blu mi ricopre
scompare oltre la finestra
le mie mani
nascoste sotto la mia guancia
penso al mio giorno
oggi e ieri
infilo la mia camicia da notte blu
e mi corico nel letto
rimbocco le mie dolci coperte
chiudo gli occhi
nascondo la mia testa sotto le coperte
un piccolo elfo mi osserva
corre verso di me senza muoversi
dal suo posto – lui
l’elfo osservatore
apro gli occhi
tolgo le croste
mi allungo e controllo (se non lo sono)
tornato di nuovo e tutto è a posto
anche se c’è qualcosa che manca
per esempio tutti i muri

Hamagangur, Ég Þusti Niður Að Læknum, Bjargvættur.
Ég Gerði Skip Tilbúið Og Fór Með Litla Bæn Því Ég Var Hræddur.
Sólin Skein Og Lækurinn Seytlaði.
Sóley – Sóley Flugurnar Drepast.
En Í Dag Á Ég Að Bjarga Sem Flestum Flugum.
Með Spotta Í Skip Ég Er Með Í Hvorri Hendi – Ákveðinn.
Ég Kasta Þeim Út Í Hylinn Og Reyni Að Hala Flugurnar Inn Áður En Seiðin Ná Til Þar Sem Þær Berjast Við Strauminn Og Vatnið.
Þannig Líður Dagurinn.
Sjálfur Kominn Um Borð, Var Farinn Að Berjast Við Bæjarlækinn Sem Hafði Þegar Deytt Svo Margar.
Ég Næ Ekki Andanum Og Þyngist Við Hverja Öldu.
Mér Vantar Kraftaverk Því Ég Er Að
Ég Reyni Að Komast Um Borð. Ég Dreg Í Land Og Bjarga Því Sjálfum Mér Aftur Á Bakkann.
Á Heitan Stein Ég Legg Mig Og Læt Mig Þorna Aftur.
Ég Kasta Mér Út Í Hylinn Og Reyni Að Hala Flugurnar Inn Áður En Seiðin Ná Til Þeirra Þar Sem Þær Berjast Við Strauminn Og Vatnið.
Gustur, Allur Ennblautur.
Frakkur Finnur Hvernig Báturinn Er Kominn Úr Mesta Straumnum Og Landið Smám Saman Nálgaðist.
Hann Bæði Um Borð Í Sjó Og Landi Bjargandi Flugunum Sem Farast Hér.
Þó Sér Í Lagi Sjálfum Sér.
Eilíft Stríð Og Hvergi Friður.
En Það Verður Einhver Að Fórna Sér.
Dagarnir Eru Langir.

panico, mi precipito al lago, come un salvatore
ho preparato un battello e detto una preghiera
perchè ero spaventato
il sole brillava e il lago fluiva
girasole – girasole le mosche muoiono
ma oggi cercherò di salvarne il più possibile
in ogni mano ho una corda – determinato
le getto nell’abisso
e cerco di ritrarre le mosche
prima che i pesci non vengano dove loro lottano contro la corrente
non riesco a respirare e divento più pesante ad ogni onda
ho bisogno di un miracolo per scampare all’annegamento sotto i miei peccati
provo a salire a bordo
mi tiro a riva e mi salvo sulla spiaggia
mi poso su di una roccia calda e mi lascio asciugare
butto me stesso nell’abisso
e cerco di ritrarre le mosche
prima che i pesci non vengano dove loro lottano contro la corrente
Gustur, sono tutto zuppo
Frakkur, il battello è uscito dalla violenta corrente
e la terra si avvicina piano
è sia terra che acqua
soccorrendo le mosche che muoiono
e sopratutto me stesso
guerra eterna, pace da nessuna parte
qualcuno deve sacrificare se stesso
i giorni sono lunghi.

Heftur Með Gaddavír Í Kjaftinum Sem Blæðir Mig
Læstur Er Lokaður Inn Í Búri
Dýr Nakinn Ber Á Mig
Og Bankar Upp Á Frelsari
Ótaminn Setur Í Ný Batterí
Og Hleður Á Ný
Og Hleður Á Ný
Og Hleður Á Ný
Og Hleður Á Ný
Við Tætum Tryllt Af Stað
Út Í Óvissuna
Þar Til Að Við Rústum Öllu Og Reisum Aftur
Aftur Á Ný
Aftur Á Ný
Aftur Á Ný
Aftur Á Bak Þar Sem Við Ríðum
Aftur Með Gaddavír
Í Kjaftinum Sem Rífur Upp Gamalt Gróið Sár
Er Orðinn Ryðguð Sál
Rafmagnið Búið
Mig Langar Að Skera
Og Rista Sjálfan Mig Á Hol
En Þori Það Ekki
Frekar Slekk Ég Á Mér
Aleinn Á Ný

Corde di spine nella mia bocca
che mi fanno sanguinare
chiuso in gabbia
animali nudi mi colpiscono
e un salvatore bussa
e indomito inserisce nuove pile
e ricarica
e ricarica
e ricarica
e ricarica
partiamo nell’ignoto
fino a distruggere tutto e dominare
di nuovo
di nuovo
di nuovo
di nuovo indietro a dove eravamo
di nuovo la corda di spine
nella mia bocca che strappa una vecchia ferita
sono diventato un’anima arrugginita
l’elettricità e’ andata
voglio tagliarmi e affettarmi a morte
ma non ne ho il coraggio
è meglio spegnermi di nuovo
sono di nuovo solo

Hjartað Hamast
Eins Og Alltaf
En Nú Úr Takt Við Tímann
Týndur Og Gleymdur Heima Hjá Mér
Alveg Að Springa Í Gegnum Nefið
Sný Upp Á Sveitta Sængina
Stari Á Ryðið Sem Vex Á Mér
Étur Sig Inní Skelina
Stend Upp Mig Svimar
Það Molnar Af Mér
Ég Fer Um Á Fótum
Geng Fram Hjá Mér
Klæði Mig Nakinn
Og Fer Svo Úr
Vakinn En Sofinn
Sef Ekki Dúr
Hjartað Stoppar
Hreyfist Ekki
Kem Gangráð Fyrir (Sem Ég Kingi Og Fel)
Finn Startkapal (Og Kveiki Í Mér)
Sé Allt Tvöfalt (Tvöfalt Svart)
Kerfisbilun (Heilinn Neitar)
Held Áfram Að Leita
Óstjórnandi (Upplýsingar)
Þarf Aftur Að Mata (Mata Mig)
Tala Upphátt Og Ferðast Inni Í Mér Leita
Ég Leita Af Lífi Um Stund
Ég Stóð Í Stað
Með Von Að Vin Ég Vinn Upp Smá Tíma
Leita Að Ágætis Byrjun
En Verð Að Vonbrigðum

Il cuore batte come al solito
ma stavolta fuori ritmo con il tempo
perso e dimenticato a casa
finirà per esplodermi dal naso
mi giro nelle mie dolci coperte
fissando la ruggine che cresce in me
mangia sestessa nel guscio
mi alzo in piedi mi gira la testa
mi sto sgretolando
giro intorno sui miei piedi
cammino dietro di me
vesto il mio corpo nudo
e poi mi spoglio
mi sveglio ma sto dormendo
non dormo molto
il cuore si ferma
non si muove
inserisco un pacemaker (che inghiotto e nascondo)
trovo un cavo elettrico (e lo accendo)
vedo tutto doppio (doppio nero)
errore di sistema (il cervello si rifiuta)
continuo a guardare
incontrollabile (informazione)
devo nutrirmi (nutrire me stesso)
parlo ad alta voce e viaggio in me cercando
cerco la vita per un momento
ero sul posto
con la speranza come amica mi creavo del tempo
ho cercato per un buon inizio
ma è diventata delusione

Ég Læt Mig Líða Áfram
Í Gegnum Hausinn
Hugsa Hálfa Leið
Afturábak
Sé Sjálfan Mig Syngja Fagnaðarerindið
Sem Við Sömdum Saman
Við Áttum Okkur Draum
Áttum Allt
Við Riðum Heimsendi
Við Riðum Leitandi
Klifruðum Skýjakljúfa
Sem Síðar Sprungu Upp
Friðurinn Úti
Ég Lek Jafnvægi
Dett Niður
Ég Læt Mig Líða Áfram
Í Gegnum Hausinn
Ég Kem Alltaf Niður Á Sama Stað
Alger Þögn
Ekkert Svar
En Það Besta Sem Guð Hefur Skapað
Er Nýr Dagur

Scivolo in avanti
attraverso la mia testa
penso a metà
a ritroso
vedo me cantare
l’inno che scrivemmo insieme
avevamo un sogno
avevamo tutto
cavalcammo fino alla fine del mondo
cavalcammo cercando
scalato grattacieli
che più tardi esplosero
la pace era andata
l’equilibrio si ruppe
caddi
scivolai in avanti
attraverso la mia testa
torno sempre nello stesso posto
silenzio totale
nessuna risposta
(ma) la più grande cosa che Dio ha creato
è un nuovo giorno

Le speranze brillanti diventano reali
mentre scendiamo verso la città
sorridendo e ridendo felici
amicizia ed esaurimento si uniscono
celebriamo il giorno
due anni di attesa
un sogno distante è nato
mangiamo e beviamo fino a che siamo pieni
e paghiamo per noi stessi
con ogni cosa che abbiamo per il giorno
ci sediamo eccitati
ci ascoltiamo suonare al ritmo della musica
nessuno sembra ascoltare
questo è completamente diverso
vivemano in un altro mondo
dove non eravamo mai invisibili
pochi giorni dopo
parliamo di nuovo
ma il suono non era buono
eravamo tutti d’accordo
d’accordo su molte cose
lo faremo meglio la prossima volta
questo è un buon inizio